DÜZ OVA-OSMAN AKYOL

Ova Düztaban, nam-ı diğer “Düz Ova”… Ahlak ve Kumar Büro Amirliği’nde görevli bir bayan polis… Soyadı gibi dümdüz Ova… İnişleri çıkışları yok…

Yeraltı türünün yeni kalemlerinden Osman Akyol’un altıncı romanı.

Ova’nın beyni allak bullak olmuştu. Sol elinin parmak uçlarıyla alnına masaj yaptı bir süre. Kimle yol yürüdüğünü anlamaya çalışıyordu. Önce mesleğini değersizleştiren bu adam şimdi de kendini bir fahişe gibi hissetmesine sebep olmuştu. Halk arasında komünistler hakkında söylenenler doğruydu demek… Dinsiz imansız, namussuz domuz gibi insanlardı bunlar. Biraz yaklaşıp Osman Akyol’u kokladı. Sahiden domuz kokusu vardı.

“Ne sıktın sen?”

“Hiç sorma A-34’ten aldım, berbat çıktı. En kısa zamanda değiştireceğim hayatım.”

Yanlış adamla mı birlikteydi? Bu fikri başından kovmak istercesine başını sallayıp Osman Akyol’un ellerini tuttu. Sıktı.

“Boş ver felsefeyi, başkalarının canı cehenneme. Sen neler yapıyorsun hayatım?”

“Yeni bir romana başlıyorum…”

“Adı?”

“Düz Ovada Keklik Avı…”

“Şaka mı bu?”

“Yok ya, bir aydır alt yapısını oluşturmaya çalışıyorum, saha çalışması falan yapıyorum. Mekân geziyorum. Öykünün iskeletini kurdum sayılır, yakında başlayacağım.”